Chulungi/چُولُنگی

دہ یخیا وقتیکہ سکول برای سہ ماہ بند موشود، تقریبن تمام بچہ ہا و دخترو سپارہ یا قرآن یاد گرفتو پیش یگو ملا دہ امام بارہ گاہ  یا پیش یگو نفر دہ خانہ مورافت۔ ما قد رفیقای محلے خو پیش یک نفر خانے شی نزدیکِ ناصر آباد بود صوب ساعتای دہ قرآن خواندو مورافتوم۔ چاشت ساعتای یک غئیدیکہ مو تمام مو رخصت (چھٹی) موشودی مو ہمیشہ از گلی بلوچا ہمرای رفیقا طرفِ خانہ میمادی۔ بیشتر گلی (کوچہ) او زمان پختہ نہ بود، کچہ بود۔ دہ گلی بلوچا تقریبن تمام دیوالای اولی (خانہ) گیلی، ریزہ و دروازے شی چوبی بود۔ یک کلان دراز نالی از غولِ گلی مورافت۔ دیگہ ریزہ ریزہ نالیا کہ از ہر خانہ بور موشود اونا دہ مینے کلان نالی کہ دہ غول گلی بود داخل موشود۔ قسم قسم بد بوی سامانا دہ مینے نالیا لول خوردہ دیدہ موشود۔ آدم مجبور بود کہ سر خو تاہ گرفتہ راہ بورہ تا مینے نالی ختا نشنہ۔ قرآن تای بغل مو موبود و مو از پہلوی کلان نالی و از بلے ریزہ نالیا ٹوپ ٹوپ کدہ از مینے کیل، کچ و تنگ گلی ہا طرف خانہ مورافتی۔ 

یک روز، حسبِ معمول ہمرای رفیقا طرف خانہ رئي بودوم کہ از یک خانہ آوازِ گانا (خواندن) دہ زبانِ فارسی امدہ رئي بود۔ ایتر احساس موشود مثلیکہ یگو نفر خواندہ رئي بود۔ آوازِ ٹیپ ریکارڈر نہ بود۔ قد آوازِ ڈول، دریہ، آرمونیم و باجہ قاتی قاتی آوازای چکو و خندے زن و مرد ام امدہ رئي بود۔ مو تمام رفیقا یک لہٰزا روک (ایستاد) شودی – طرف یک دیگے خو توخ کدی کہ ای چی قصہ یہ۔ آوازا از مینے یک ریزہ گیلی اولی امدہ رئي بود۔ دیوالِ اولی شی پَچق و کہنہ بود۔ ایتر معلوم موشود مثلیکہ از سالہا گیل کاری نہ شودہ بود۔ دروازے اولی شی ریزہ، کہنہ و چوبی بود۔ رنگای دروازے شی پوست پوست بود۔ نزدیکِ دروازے شی رافتوم دروازے شی امند پیش دھکہ ددوم مگہ زیاد واز نہ شود بخاطریکہ زنجیر بود۔ از چولنگی دروازہ توخ کدوم مگہ غول اولی شی زیاد معلوم نہ شود بخاطریکہ بلے دروازہ یک کوہنہ پردہ لکتاو بود مگہ آوازای گانا خواندوی زن و مرد امدہ رئي بود۔ تجسس مہ دہ ای دوران زیاد شودہ رئي بود۔ حیران بودوم کہ چتور توخ کنوم۔ دیگہ رفیقای مہ ام حیران بود۔ اونا ام ایطرف اوطرف چولنگی کدہ رئي بود کہ یگو چیز بینگرنہ مگہ دیدہ نموشود۔  Continue reading

Aqida/عقیدہ

اونا تقریبن دہ عمرای پنجاہ سالہ بود۔ قد شی دراز بود۔ موی سر خو خینہ موکد۔ ریزہ ریزہ بوروت و ریش دشد۔ خوب نفر بود۔ تمام روز واسکٹ دہ جان شی بود۔ دہ زیمستان بلے جرسی واسکٹ موپشید۔ اگہ یخ کم زیاد موشود اونا بلے واسکٹ کوٹ موپشید۔ دہ نماز و روزے خو ٹائٹ بود۔ دہ قرآن خوانی اونا از تمام پیش پیش بود۔ بعد از دوازدہ امام، اونا آغای خمینی رہ امام موگوفت۔ خانے شی دہ کوئٹہ، دہ گلی ازمو بود۔ دہ سرکاری دفتر کار موکد۔ از حکومتِ پاکستان تنخواہ میگریفت۔ اولاتای شی دہ سرکاری سکول مورافت۔ برای علاج از حکومت پیسہ میگریفت مگہ اونا ایران رہ زیاد خوش دشت۔ دہ امام بارہ، بعد از نماز، اونا دہ آوازِ بلند بلے کامیابی ایران و آغا خمینی دعا موکد۔ Continue reading

Nazar/نذر

اونا از کنارے علمدار روڈ تیز تیز پیادہ طرف خانہ رئي بود۔ روز غروب شودہ بود۔ تپشِ گرمی ام کم شودہ بود۔ تاریکی امند امند بلے علمدار روڈ زیاد شودہ رئي بود۔ کنارے سرک زیاد شلوغ بود۔ ریڈیای میوہ ہر دو طرفِ سرک ایستاد بود مردم میوہ خریدہ رئي بود۔ غُور غُورِ موٹر سائیکل ہا و موٹرہا ام دہ بلے سرک زیاد شودہ رئي بود۔ آوازای تلاوت ام از چار طرف امدہ رئي بود۔ دکانای علمدار روڈ بند شودہ رئي بود۔ ہر کس کوشش کدہ رئي بود کہ زود خانہ بیرسہ تا دہ قراری روزے خو واز کنہ۔ Continue reading

The Goat/بوز

سالہا پیش، غئیدیکہ دہ پرائمری اسکول میخاندوم دہ خانے مو یک ریزگگ بوز بود۔ رنگ شی سیاہ و سفید بود۔ خدا بیامورزہ – ائیکے مہ – ای بوز رہ از ریزگگی سمبال کدہ بود۔ صاف ستھرا خوشنما ریزہ بوز بود۔ تمام روز پیشقل کدہ غول اَولی قیرتینگ قیرتینگ موکد۔ دہ یک بغل اَولی یک ریزہ گیلی کوڈول بود کہ دروازہ ندشت۔ از جای دروازہ یک دراز گرنگ کپرا مثلی جولک وری دراز لکتاو بود تا بوز رہ شاو یخ نکنہ۔
غول اَولی کم کلان بود۔ یک طرفِ اولی سہ خانے گیلی بود۔ پہلوی بئیٹک یک کلان آتش خانہ بود۔ او ام گیلی بود۔ از آتش خانہ کم دور یک غسل خانہ بود و دہ پہلوی شی پئیخانہ بود۔ ہر دوی شی جدا بود۔ دہ غول اولی از برانڈہ کم دور یک کلان سایہ دار درختِ توت بود۔ دہ تائستان ماشااللّہ مزہ دار شیرین توت موکد۔ دہ یک کنارے اولی خدا بیامورزہ بابے مہ او زمان کلان کلان سرخ ٹماٹر کشت موکد۔ Continue reading

Eidi/عیدی

از عید تقریبن دو ہفتہ تیر شدہ بود۔ بیگاہ ساعتای پنج بود دہ تائنہ خانہ شیشتہ بودوم ٹی وی توخ کدہ رئي بودوم کہ دروازے اولی ٹخ ٹخ شد۔ از خانہ برو بور شدوم کہ طرفِ دروازے اولی بوروم مگہ ریزہ خواہر مہ از مہ پیش طرفِ دروازے اَولی ڈبل کدہ رافت۔
“دروازہ رہ ما واز مونوم،” دہ آوازِ بلند گفت۔
ما تای برنڈہ ایستہ شدوم کہ توخ کنوم کی باشہ۔ خواہر مہ دروازہ رہ واز کد۔ وقتیکہ دروازے اولی واز شد یک بلوگ خاتنو و دخترو درونِ اولی داخل شد۔ بلے سرِ یک خاتو کلان پتنوس بود۔ یک دختر دہ آوازِ ڈم ڈم ڈق -ڈم ڈم ڈق دریہ ذدہ رئی بود۔ دیگا دہ آوازِ دریہ چکو زدہ رئی بود۔ ائیکے مہ غئیدیکہ خاتنو رہ دید زود طرف ازونا رافت تا اونا رہ خوش آمدی بوگیہ۔ ما شرم خوردوم زود واپس درونِ خانہ امادوم۔ غول اَولی از آواز و خندے خاتنو پور شد۔ آوازِ ڈم ڈم ڈق -ڈم ڈم ڈق ام زیاد شد۔ از یک کنارے کیلکین پوٹکی توخ کدوم مینگرنوم کہ کلان پتنوس بلے سرِ ائیکے مہ استہ دہ آواز دریہ گول چکر ذدہ رئیہ۔ دیگا خاتنو دہ گیردوُور شی دہ جوش و خروش چکو ذدہ رئیہ۔ دہ زندگی ائیکے خو ایتر خوش نہ دیدہ بودوم۔ از خوشی اَودیدے مہ کئی تاہ چقید – خبر نشودوم۔ دلم میخواست کہ زود برو بوروم دیست ائیکے خو گرفتہ دہ آوازِ ڈم ڈم ڈق قنجخے شی یکجئی گول چکر دییوم مگہ نہ تنستوم بخاطریکہ دو کلان گِرنگ گونیای شرم و حیا دہ آر دو پای مہ مضبوط بستہ بود۔ زود اَودیدے خو پاک کدوم۔ تقریبن یگو ہشت نو دقیقہ بعد ائیکے مہ تمام خاتنو و دخترو رہ قنجخے پتنوس دہ بالنہ خانہ (بئیٹک) بورد۔
Continue reading