گوسپو/Gospo

چند سال پیش علی وقتیکہ دہ کوئٹہ زندگی موکد اونا دہ خانہ یک نذر گریفتہ بود۔ برای ازی نذر اونا یک رشتہ دار خو کہ قصاب بود پیسہ دد کہ از گنج یک گوسپو بیارہ۔ قصاب صوب تقریبن ساعتای یازدہ گوسپو رہ دہ خانہ آوورد۔ بغ بغِ گوسپو رہ غئیدیکہ علی دہ غول اولی شنید اونا از خانہ برو بور شود۔ کلان صحت مند گوسپو بود۔ رنگ شی سیاہ و سفید بود۔ قصاب گوسپو رہ دہ درختِ توت بستہ کدہ رئي بود۔ گوسپو دہ ای دوران مسلسل بغ بغ کدہ رئي بود — ایطرف او طرف توخ کدہ رئي بود۔ مینے چیمائ شی یک خاص پریشانی و تشویش دیدہ موشود۔ بچے برار علی مینے یک کاسہ برای گوسپو آو آوورد۔ گوسپو دان خو مینے آو زد مگر آو نخورد — مسلسل بغ بغ کدہ رئي بود ۔ گوسپو ام بخیالم کہ خبر شودہ بود کہ اونا برای کودم مقصد دہ خانے ازونا امدہ بود ازوخاطر اونا بغ بغ کدہ رئي بود۔ على بخاطریکہ نیک مقصد دشت ازوخاطر اونا خوش بود کہ ای گوسپو انشاالله خوب گوشت بور مونہ۔
قصاب وقتیکہ گوسپو رہ بستہ کد علی اونا رہ سلام کد۔ “لالئي سلام علیکم،”
“واعلیکم سلام،” قصاب جواب دد۔
“جور باشین، لالئي۔ بسیار خود گوسپو آووردین،” علی طرف گوسپو توغ کدہ گفت و دوبارہ طرف برانڈہ اشارہ کدہ گفت، “باین لالئي، چای بوخرین،”
دہ ای دوران، رشتہ دار ازونا (قصاب) تای برانڈہ چای قد پراٹہ خوردو شروع کد و از علی پرسان کد، “گوشتِ گوسپو رہ ترکاری مونین یا شوروہ؟”
“ترکاری مونی لالئي،” علی جواب دد۔
“چند نفر رہ کوی مونین برای نذر؟” قصاب دوبارہ پرسان کد۔
“تقریبن چیل نفر استہ، لالئي،” علی گفت۔
“ای گوسپو، چیل نفر رہ دہ قراری نان میدہ،” قصاب طرف گوسپو توخ کدہ گفت مگر گوسپو بغ بغ کدہ رئي بود۔
بعد از چای، قصاب طرف گوسپو رافت۔ خلتے خو واز کد۔ سے چار قسم چاقوا رہ از مینے خلتے خو برو بور کد۔ یک ریزہ سنگی سوان دہ پہلوی شی بود۔ بلے سوان کم آو انداخت۔ بعد ازو، چاقوای خو تیز کدو شروع کد مگر دہ ای دوران آواز بغ بغِ گوسپو مسلسل دہ گوشای علی امدہ رئي بود۔ اونا تمام چاقوای خو تیز کد۔ طرف گوسپو رافت۔ گوسپو کم بغ بغ شی زیاد شود۔
غئیدیکہ اونا رسی گوسپو رہ از درختِ توت خلاس کد اونا دہ آواز بلند گفت “بائین، کم کومک کنین۔”
“بور بچہ، پای گوسپو رہ بیگر،” کلان برارِ علی طرف ازونا توخ کدہ گفت۔
“نہ، ما نموروم،” علی گفت۔
وقتیکہ اونا نرافت، کلان برار على ہمرای بچے خو پیش رافت۔ ہر دوی شی پای گوسپو رہ گریفت۔ قصاب سرِ گوسپو رہ مظبوط گریفت۔ بغ بغِ گوسپو زیاد شودہ رئي بود۔ قصاب قد دیستِ راس خو کارد رہ گریفت و بسمہ الله الرحمن الرحیم دہ آوازِ بلند خاندہ کارد رہ بلے گردن گوسپو بورد۔ دہ ای دوران یک چرد آواز اماد خون تید شود۔ علی چیمائ خو دیگہ طرف کد۔ كارد گردوى گوسپو رہ کٹ کدہ رئي بود۔ بغ بغِ گوسپو کم شودہ رئي بود۔
چند سیکنڈ بعد “اینہ بخیر آلال شود،” قصاب سر گوسپو رہ دہ دیستِ چپ خو گریفتہ کارد خو بلے پشمِ گوسپو صاف کدہ گوفت۔
بغ بغِ گوسپو گوم (ختم) شود۔ دل علی کم خوش شود کہ اونا نذر کدہ رئي بود مگر زہن ازونا کم کنفیوز بود۔ از یک طرف قربانی گوسپو رہ اونا قبول کدہ رئي بود مگر از دیگہ طرف مینے زہن ازونا یک بے قراری بود۔ دہ امی کشمکش بود کہ قصاب گوسپو رہ قد رسی بلے شاخلے درخت بال کدہ لکتاو کد و پوست کدو شروع کد۔
علی درونِ خانہ اماد مگر بغ بغِ گوسپو دہ زہن ازونا امدہ رئي بود۔ زود واپس برو اماد۔ قصاب وقتیکہ علی رہ دید اونا گپ زدو شروع کد، “گوسپو خوب نازک گوشت درہ۔ ما پنجاہ بوٹی جور مونوم،”— و دوبارہ گفت “انشاالله خوب مزادار ترکاری مایہ و مردم ام خوب دعا میدہ۔”
گوسپو پوست شود۔ قئیلہ قئیلہ شود۔ ائیکے علی اِشکمبے شی گرفتہ تای اَوچہ رافت تا اونا شکمبہ رہ خوب صاف کنہ۔ برار شی سر پئیچے گوسپو رہ الگ کد۔ قصاب پوست شی دہ مینے خلتے خو کدہ رئي شود۔
“بوروم کہ یک گوسپوی دیگہ آلال کدنی استوم،” قصاب گفت۔
“بیشین لالئي، نانِ چاشت رہ خوردہ بورین،” علی گفت۔
“نموشہ، بوروم کہ دیر شود،” قصاب طرف گھڑی (ساعت) خو توخ کدہ گفت۔
“لالئي، توخ شاو از یاد تو نرہ — ضرور باین،” علی قصاب رہ گفت۔
“انشاالله، ضرور مایوم،” اونا گفت — بعد ازو خدا حافظ کدہ قصاب از دروازے اولی برو بور شود۔
خاتنوی خانہ، يک کلان اوجاغ رہ دہ یک کونجک اولی نزدیک آتش خانہ ایشت۔ بلے شی یک کلان دیگ رہ ایشت۔ مینے دیگ روغن انداخت۔ تای دیگ چوب داغ شود۔ کم خاتنو دہ پیاز قئیلہ کدو شروع شود — کم شی گوشت شوشتو شروع کد۔
خلاصہ، دیگ پوختہ کدو باقاعدہ شروع شود۔ بچای برار علی رشتہ دارا و ہمسایہ رہ برای شاو نذر خوردو کوی کدو شروع کد۔
چاشت تمام فامیل اشکمبے گوسپو رہ مزہ کدہ خورد۔ بیگاہ، بعد از نماز، رشتہ دارا و ہمسایہ برای نذر خوردو امدو شروع کد و ترکاری گوشتِ گوسپو مینے کاسا درونِ خانہ رفتو شروع شود۔ تمام گوشتِ گوسپو رہ مزہ کدہ خورد۔ بعد از خوردو تمام دعا کد کہ خدا نذر رہ قبول کنہ۔ دل علی خوش شود کہ مردم بلے ازونا دعا کد۔ اونا فخر محسوس کدہ رئي بود کہ اونا کارِ ثواب کدہ رئي بود۔

چند سال بعد علی وقتیکہ دہ ای بابت فکر مونہ اونا بسیار افسوس مونہ کہ ای کاش اونا بغ بغِ گوسپو رہ موفامید۔ ای کاش اونا تکلیف گوسپو رہ درک موکد۔ از خاطرِ چند کاسہ ثواب از دیست ازونا ای کار — از نادانی و نا فہمی شود۔ علی یقین درہ کہ گوسپو صد فیصد برای قربانی و نذر راضی نبود ازو خاطر اونا بیچارہ بغ بغ موکد — اظہارِ ناراحتی و ناراضگی موکد مگر علی دہ نشے ثواب گرفتار بود — ازو خاطر ای کار شود۔ اگر اونا دہ فکر ثواب نموبود ای کار یقینن نموشود۔ ای واقعہ تمام وجود ازونا رہ شور دد و تمام زہن شی دہ لرزہ آوورد۔ علی فعلن دعا مونہ کہ خدا شاید اونا رہ معاف کنہ و گوسپو اونا رہ بوبخشہ۔

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.