Aqida/عقیدہ

اونا تقریبن دہ عمرای پنجاہ سالہ بود۔ قد شی دراز بود۔ موی سر خو خینہ موکد۔ ریزہ ریزہ بوروت و ریش دشد۔ خوب نفر بود۔ تمام روز واسکٹ دہ جان شی بود۔ دہ زیمستان بلے جرسی واسکٹ موپشید۔ اگہ یخ کم زیاد موشود اونا بلے واسکٹ کوٹ موپشید۔ دہ نماز و روزے خو ٹائٹ بود۔ دہ قرآن خوانی اونا از تمام پیش پیش بود۔ بعد از دوازدہ امام، اونا آغای خمینی رہ امام موگوفت۔ خانے شی دہ کوئٹہ، دہ گلی ازمو بود۔ دہ سرکاری دفتر کار موکد۔ از حکومتِ پاکستان تنخواہ میگریفت۔ اولاتای شی دہ سرکاری سکول مورافت۔ برای علاج از حکومت پیسہ میگریفت مگہ اونا ایران رہ زیاد خوش دشت۔ دہ امام بارہ، بعد از نماز، اونا دہ آوازِ بلند بلے کامیابی ایران و آغا خمینی دعا موکد۔
دہ تائستان، یک ریڈیو ہمیشہ تائ بغل ازونا موبود۔ ریڈیوی شی نہ کلان بود نہ ریزہ — درمیانہ سائز بود۔ بیگاہ، وقتیکہ کلانا دہ محلہ بلے یک ریزہ دری یکجئی جم شودہ میشیشت اونا قد ریڈیوی خو سلام کدہ میماد و دہ پہلوی ازونا میشیشت۔ بعد از سلام دعا، اونا فورن ریڈیو خو داغ موکد۔ سیزوی ریڈیوی شی ہمیشہ بلے ‘صدای تھران’ موبود۔ آوازِ ریڈیو رہ بال موکد و کس رہ گپ زدو نمیشت۔ اگر یگو نفر پرسان موکد کہ زوار صایب چرا بی بی سی یا صدای امریکہ رہ گوش نمونی۔ اونا فورن جواب میدد کہ بیشتر خبرای ازونا دروغ استہ ازو خاطر گوش نمونوم۔ دہ ای دوران، وقتیکہ فرمائشِ بی بی سی اردو خبرے زیاد موشود زوار دہ مجبوری سیزوی ریڈیو رہ طرف بی بی سی موبورد و غئیدیکہ خبرے بی بی سی بلے ایران عراق جنگ شروع موشود — احساساتِ زوار دیدنی موبود۔
اگر خبرے دہ حمایت ایران موبود اونا روی شی از خوشالی سرخ موشود۔ جذبات شی بلے زبان شی میماد و بعد ازو بلے ہر خبر بے اختیار از دان شی دہ آوازِ بلند ماشاالله، خدا نگاہ کنہ، الحمدالله، آفرین، سبحان الله بور موشود و اگر خدا نخواستہ بی بی سی یگو خبر دہ مخالف ایران موگوفت اونا جیغ شور شی بور موشود و بلے ہر خبر اونا دہ آوازِ بلند موگوفت کہ دروغ موگہ، گو موخرہ، پدر خو لعنت مونہ، توف دہ روی دروغ گوی، ما نگوفتوم کہ اینا دروغ موگیہ وغیرہ وغیرہ۔
دہ محلہ، مردم از خبرے زیاد تبصرے ازونا ره زیاد انجوای (Enjoy) موکد۔ یگو بیگاہ اگر زوار دہ محلہ نمیماد تقریبن تمام دِق موشود کہ اونا کجا شود. چرا نماد، ایم بیگاہ؟
دہ آغل، اگر یگو زمان نذر یا قرآن خوانی موبود تمام از زوار از بابتِ ایران عراق جنگ پرسان موکد۔ زوار بعد ازو، دہ قراری مزہ گرفتہ تفصیلن نقل موکد مثلیکہ اونا تازہ از میدانِ جنگ امدہ بود۔ اونا صد در صد باور دشت کہ ایران دہ ای جنگ سرخرو موشنہ۔
اونا پور امید بود کہ بورد از ایران و آغای خمینی استہ۔ اونا کامیابی ایران رہ کامیابی از خود خو فکر موکد۔ ازوخاطر اونا از کامیابی ایران زیاد ایکسائٹیٹ (Excited) بود۔ اونا دہ یگو ریزہ خانے زہن شی ای گپ نہ بود کہ ایران صد خدائ نخواستہ دہ ای جنگ ناکام موشنہ بخاطریکہ اونا بلے قیادت آغا صایب اعتقاد و عقیدہ دشت۔ اونا یقینِ کامل دشت کہ آغا صایب سیزدہ اُوم امام استہ و تمام اماما اونا رہ کومک مونہ۔ بعد از نان، اونا دہ شوق دہ حق آغا صایب و بلے کامیابی ایران از مغزِ دل خو دعا موکد۔
او زمان، مہ دہ ہائ سکول میخاندوم وقتیکہ ایران عراق جنگ بعد از نو سال بند شود۔ تقریبن پنج لکھ انسانہا از ہر دو جانب کشتہ شود۔ لاکھ ہا انسانہا زخمی شود۔ عین اموتر لاکھ ہا مادرا بے اولاد، لاکھ ہا خاتنو بیوہ و لاکھ ہا بچہ ہا بے پدر شود۔ ایران یک انچ عراق رہ قبضہ نہ تنیست۔ از نظرِ معاشی مردم شی در بدر شود۔
زوار وقتیکہ اعلامیے جنگ بندی آغا صایب رہ شنید اونا رہ زبردست صدمہ شود۔ تقریبن یک ماہ ناجور شود۔ از خانہ برو بور نہ شود۔ نہ دہ محلہ میماد نہ دہ نذر خوردو مورافت۔ از سرکاری نوکری ام دلچسپی شی کم شود۔ زوار بیچارہ تا آخری عمر خو اید یقین شی نمیماد کہ ای چی کار شود۔ چتور شود و چرا شود؟ اونا بلے اعتقاد و عقیدے خو مکمل یقین دشت مگر اونا خبر نہ بود کہ از شخصی خواہش، اعتقاد و عقیدہ کارای دنیا پیش نمورہ۔

Leave a Reply

Your email address will not be published.

What is 3 + 6 ?
Please leave these two fields as-is:
IMPORTANT! To be able to proceed, you need to solve the following simple math (so we know that you are a human) :-)