Nazar/نذر

اونا از کنارے علمدار روڈ تیز تیز پیادہ طرف خانہ رئي بود۔ روز غروب شودہ بود۔ تپشِ گرمی ام کم شودہ بود۔ تاریکی امند امند بلے علمدار روڈ زیاد شودہ رئي بود۔ کنارے سرک زیاد شلوغ بود۔ ریڈیای میوہ ہر دو طرفِ سرک ایستاد بود مردم میوہ خریدہ رئي بود۔ غُور غُورِ موٹر سائیکل ہا و موٹرہا ام دہ بلے سرک زیاد شودہ رئي بود۔ آوازای تلاوت ام از چار طرف امدہ رئي بود۔ دکانای علمدار روڈ بند شودہ رئي بود۔ ہر کس کوشش کدہ رئي بود کہ زود خانہ بیرسہ تا دہ قراری روزے خو واز کنہ۔
رضا غئیدیکہ خانہ رسید۔ ائیکے شی تای برنڈہ شیشتہ بود شربت جور کدہ رئي بود۔ “ائیکہ سلام،” اونا سلام کدہ پہلوی اَئیکے خو تای برنڈہ بلے دری شیشت۔
“واعلیکم السلام،” اَئیکے رضا جواب دد۔ “بخیالم زیاد گوشنہ شودے؟”
“آن اَئیکہ،” رضا بلے دری چلپسکی دراز کشیدہ گوفت۔
“بس، چار پنج منٹ دیگہ مندہ بخیر،” ائیکے رضا بچے خو تسلی دد و دوبارہ گوفت “ایمشاو تو رہ قد بابے تو – دہ گلی – خانے مہدی بعد از افطاری برای نذر خوردو کوئي کدہ۔”
“بعد از افطاری دل آدم نموشہ کہ نذر خوردو بورہ،” رضا سستی خو بور کدہ دہ بیزاری گوفت۔
“بابے تو نمورہ۔ تو باید بوری، بچیمہ” ائیکے شی دہ آوازِ نرم گوفت۔
“خوب ائیکہ، دل مہ خو نیہ مگر از خاطر تو موروم،” رضا گوفت۔
“تو از خاطرِ مہدی ام باید بوری اونا ہمیشہ دہ نذر از مو مایہ – ہمیشہ خدمت مونہ۔”
“خوب اَئیکہ موروم۔”
رضا و مہدی ہر دوی شی از ریزگگی دہ یک محلہ کٹہ شودہ بود و اینا قد یک دیگے خو خوب رفیق بود۔ مہدی دہ نماز ، روزہ و خدمت ٹائٹ بود۔ دہ محلہ اونا رہ تمام خوش دشت۔
بعد از افطار، رضا طرف خانے مہدی رئي شود۔ خانے ازونا زیاد دور نہ بود۔ زود دہ خانے ازونا رسید۔ کلان دروازے اولی ازونا واز بود۔ ماشااللّہ اولی شی ام کلان بود۔ رضا غئیدیکہ دہ اولی ازونا داخل شود زیاد مردم دیدہ موشود۔ رفیقای محلہ ام برای خدمت دہ غول اولی ایستہ بود۔ رضا قد تمام سلام دعا کد۔ بعد ازو اونا برای خدمت ایستہ شود۔ گرم گرم کاسای شوروہ از آتش خانہ غئیدیکہ طرف خانہ مورافت اونا دہ قطار ایستاد شودہ کاسا رہ پیش رئي موکد۔ تمام خانہ ہا از مردم پور بود۔ مردم میماد مورافت۔ مہدی گئي دہ ای خانہ ڈبل موکد گئي دہ او خانہ۔ گئي دہ آتش خانہ گئي دان دروازے اولی۔ ای رہ خوش آمدید بوگی او رہ خدا حافظ۔ کسائیکہ دہ خانہ میماد مہدی اونا رہ استقبال کدہ فورن دہ مختلف خانہ ہا میشند و کسائیکہ نان خوردہ مورافت اونا رہ خدا حافظ گوفتہ رخصت موکد۔ خلاصہ یک پای مہدی دان دروازے اولی بود دیگہ پای شی دہ آتش خانہ۔ دہ آغیل اونا از بابے خو زیاد تر مشہور بود۔ تمام از خوش اخلاقی ازونا متاثر بود۔
دروازے اولی واز بود نفرا میماد مورافت۔ رضا دہ غول اولی ایستہ بود قد بچای آغیل گپ ذدہ رئي بود کہ دہ ای دوران یک نفر دہ عمرای شست سالہ سلام کدہ داخلِ اولی شود۔ مہدی نہ بود کہ اونا رہ دہ خانہ موبورد لہٰزا رضا او نفر رہ دہ بالنہ خانہ بورد۔ دہ بالنہ خانہ تقریبن تمام قریبی رفیقا و شناختای مہدی شیشتہ بود۔
رضا او نفر رہ دہ بالنہ خانہ شند و دوبارہ دہ غول اولی برای خدمت اماد۔ یگو سہ منٹ بعد رضا مینگرنہ کہ مہدی توکشی کدہ تیز تیز طرف ازونا اماد و زود پورسان کد “زوی، او نفر رہ دہ کودم خانہ شندے؟”
“بالنہ خانہ،” رضا جواب دد۔
مہدی زود ڈبل کدہ طرف بالنہ خانہ رافت۔ رضا از پس مہدی رافت کہ خدایہ چیز کار شودہ۔ مہدی درون خانہ رافت او نفر کہ بالنہ خانہ شیشتہ بود زود دہ تائنہ خانہ بورد۔
رضا کم حیران شود کہ ای چی کار شود۔ زود از مہدی پرسان کد “زوی، او نفر رہ چرا از بالنہ خانہ بور کدی؟”
“تو نموفامی زوی۔ دہ ہر کار – کار نگر،” مہدی دہ قراری جواب دد۔
بچے مامای مہدی کہ رفیقِ ہر دوی ازونا بود دہ پہلوی رضا ایستہ بود گوفت۔ “دہ بالنہ خانہ گوشت گوسپند مورہ۔ دہ تائنہ خانہ گوشت گاؤ – فامیدی کہ نہ!”
مہدی شنید کہ بچے مامای شی چی گوفت مگر گپ نزد۔ اونا تیز طرف آتش خانہ رافت کہ بالنہ خانہ رہ نان شی زود شروع کنہ۔

Leave a Reply

Your email address will not be published.

What is 15 + 10 ?
Please leave these two fields as-is:
IMPORTANT! To be able to proceed, you need to solve the following simple math (so we know that you are a human) :-)