Yani Chi/ یعنی چی؟

%db%8c%d8%b9%d9%86%db%8c-%da%86%db%8cساعتاى چشت بود تيز تيز پياده از بلے ناليا ٹوپ ٹوپ كده از اى كوچہ ده او كوچہ سونِ دكانِ بابے بشير رئي بودوم. غئيديكہ نزديكِ دكان رسيدوم مينگرنوم كہ يگ نفر ده عمراى سى سالہ كنارے نالى ايستہ طرفِ نالى توخ كده رئي بود. زود ايستہ شودوم. فكر كدوم كہ يقينن ده مينے نالى يگو چيز استہ. كم نزديكِ نالى رافتوم، ده مینےنالى توخ كدوم يگو چيزى خاص نہ ديدوم بجز گو كہ ده مینے نالى لول خورده رئي بود و زياد بوى ميدد. زود چند قدم پس امادوم البتہ او نفر ده غور طرفِ نالى توخ كده رئي بود.
فيصلہ كدوم كہ او بغل نالى موروم دكان رفتہ گڈى آوه ميخروم و بعدن زود خانہ موروم. وقتيكہ از بلے نالى ٹوپ كدوم ديدوم كہ او نفر دوباره نزديكِ نالى اماد ، پاى راس خو بال كد كم پيش بورد كہ ٹوپ كنہ مگہ زود پاى خو واپس كش كد. سونِ نالى توخ كد و قد از خود خو گفت “چره نموشہ؟ ديروز شد امروز چره نموشہ؟”


كم ده غور طرف ازو نفر توخ كدوم، مينگرنوم كہ مرتيكہ پاياى شى لق لق موكد. خود شى ام كم شور موخورد. شاناى شى خم بود. موياى سر شى پخ پخ و ميلہ بود مگہ اَر دو چماى شى بلے نالى بود.
“چيز كده اى بيچاره ره؟” ده دل خو گفتوم “بخيالم كہ ناجور استہ ياامكان دره پاى شى درد مونہ۔”
حيران بودوم كہ چيتور كومك كنوم مگہ نہ ميتنيستوم چرہ كہ ريزه بودوم – ده عمراى ده سالہ بودوم.
ده اى دوران ديدوم كہ يگ راه گير اماد پالوى مہ ايستاد شد اونا ام سونِ ازو نفر توخ كدو شروع كد.
او نفر كہ ده لبِ نالى ايستہ بود كوشش كده رئي بود كہ او بغل نالى بوره مگہ نموشد. يگ بارِ ديگہ پاى خو بال كد ، كم پيش بورد ، پاى شى ميلرزيد ، پائچے شى ده آوِ نالى خورده رئي بود مگہ پاى خو زود واپس كش كد و قد خود خو گفت “اى بيخونده امروز خوب كلان شده. ديروز ريزه بود مگہ امروز … آلى، او بغل چيتور بوروم؟”
امى ره گفتہ، كم ديگم نزديكِ نالى اماد. سرِ بوٹاى شى ده آوى نالى موخورد . پاى راس خو بال كد خود خو كم پيش بورد “يا على!” ده آواز بلند گفتہ ٹوپ كد مگہ بيچاره ده مینے نالى چٹاخ كده غڈمپس تاه پريد.
قد اَر دو ديستاى خو ده مینے نالى چپت چپت كده دوباره ايستہ شد مگہ پاياى شى لرزيد زود تاه پريد.
او ديگہ نفر كہ ده پالوى مہ ايستہ بود زود طرفِ ازو نفر دويد، ده كنارے نالى ايستاد شد اَر دو ديست خو پيش كد و از جاکٹ ازو نفر گرفتہ كش كد. او ره از مینے نالى برو بور كد و بعدن او ره ده كنارے ديوال شند.
مہ كم ديگم نزديكِ ازو نفر امادوم. بيچاره دامو، تمبو و بوٹاى شى از آوی نالى تر شده بود و ريزه ريزه قطراى گو از بلے تمبوی شى تاه لخشيده رئي بود. مہ يگ طرف ايستہ او نفر ره توخ كده رئي بودوم و افسوس كده رئي بودوم كہ خدا خبر اى بيچاره ره چيز كده.
نفرى ديگہ كہ كومك كده بود زود دكان بابے بشير رافت، يگو چيز دہ مينے خلتے پلاسٹک آوُورد و او نفر ره ده دان شى دد.
“آلى خوب موشنى انشاالله ،” اونا او نفر رہ تسلى دَده گفت و يگو چيز ده دان شى اندخته رئي بود.
يگو تقريبن پونزده دقيقہ بعد او نفر كہ ده مينے نالى تاه پريده بود كم ده اُوش اماد زود از جاغے ازو نفر گرفت و دَو ذدو شروع كد “مادر چ**د، تو ره كى گفت کہ مره اچار بيدى؟ مہ پيسہ خرچ منوم كہ نشہ كنوم تو چرہ نشے مہ خراب كدى؟ بخدا گہ كہ تو ره بيلوم- تا پيسے نشے مہ نہ دَدے تو ره نہ ميلوم كہ بورى. مادر چ**د ….”
مہ زود چند قدم پس امادوم. كم ترس خوردوم و حيران شدم كہ خدايہ اى چى كار شد. اينا كومك ازو ره كد و اونا جاغے ازو ره گرفت “يعنى چى؟”